Airco DH.10 – Trzymiejscowy Bombowiec z Okresu Międzywojennego
Airco DH.10, znany również jako Amiens, to trzymiejscowy bombowiec zaprojektowany w okresie tuż po I wojnie światowej. Jego konstrukcja i technologia były wynikiem doświadczeń zdobytych podczas Wielkiej Wojny, co czyni go jednym z interesujących modeli samolotów z tego okresu. Samolot wyróżniał się nowoczesnymi rozwiązaniami technicznymi, które miały na celu zwiększenie efektywności i bezpieczeństwa lotów bombowych.
Historia Powstania
Prototyp Airco DH.10 powstał w 1918 roku, a jego pierwszy lot miał miejsce 4 marca tego samego roku. Konstrukcja samolotu opierała się na drewnianym szkielecie, który był pokryty sklejką lub płótnem, co nadawało mu odpowiednią lekkość i wytrzymałość. Był to czterokomorowy dwupłatowiec, który charakteryzował się sztywnym tylnym podwoziem płozowym.
W początkowej wersji prototypu, znanej jako Amiens Mk I, zastosowano dwa silniki rzędowe BHP o mocy 171,5 kW (230 KM). Silniki te napędzały dwułopatowe drewniane śmigła pchające umieszczone za krawędzią spływu płata. Dzięki swoim właściwościom aerodynamicznym, samolot osiągał przyzwoite osiągi jak na swoje czasy.
Rozwój i Udoskonalenia
Drugi prototyp, Amiens Mk II, został wyposażony w silniki Rolls-Royce Eagle VIII w układzie V, każdy o mocy 268,5 kW (360 KM). Zmiana ta przyniosła znaczne ulepszenia w zakresie osiągów samolotu, co skłoniło producentów do kontynuowania prac nad nowymi wersjami. Ostatecznie do produkcji wybrano amerykański silnik Packard Liberty 12 w układzie V o mocy około 298 kW (400 KM), który również był testowany w wersji Mk III.
Pierwotnie zamówiono 800 egzemplarzy samolotu, a później liczba ta wzrosła do 1275. Opóźnienia w produkcji i dostawach silników Liberty 12 spowodowały jednak znaczne odwlekanie terminu realizacji zamówienia. Ostatecznie pierwsze egzemplarze trafiły do jednostek RAF-u w październiku 1918 roku. Mimo że samoloty dotarły do dywizjonu Samodzielnych Sił Bombowych we Francji, nie zdążyły uzyskać statusu operacyjnego przed zakończeniem działań wojennych.
Wersje i Użycie Operacyjne
Ulepszona wersja Amiens Mk IIIA, znana również jako DH.10A, różniła się od swojego poprzednika obniżonymi gondolami silników. Dzięki temu uproszczono system podpórek i zmniejszono opór aerodynamiczny, co wpłynęło na ogólne osiągi maszyny. Wersja DH.10B była przeznaczona dla cywilnych użytkowników, natomiast oznaczenie DH.10C przyznano niewielkiej liczbie maszyn wyposażonych w dwa silniki Eagle VIII o łącznej mocy 560 kW (750 KM).
Produkcja samolotów DH.10 trwała do grudnia 1918 roku i wyniosła łącznie 258 egzemplarzy. Po zakończeniu I wojny światowej, maszyny te pozostały w użyciu aż do 1923 roku. Były wykorzystywane przez 60 dywizjon oraz 216 dywizjon RAF-u do pionierskich działań związanych z transportem powietrznym oraz pocztą lotniczą między Kairem a Bagdadem.
Techniczne Aspekty Airco DH.10
Airco DH.10 był przykładem innowacyjnego podejścia do konstrukcji samolotów bomb
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).