Wstęp
Włodzimierz Bem de Cosban to postać, która na stałe wpisała się w historię polskiej kawalerii oraz kultury. Urodzony 4 kwietnia 1889 roku w Balwierzyszkach, zmarł 22 kwietnia 1954 roku w Buenos Aires. Jako major Wojska Polskiego, odznaczony Orderem Virtuti Militari, był nie tylko żołnierzem, ale także literatem i publicystą, który dążył do zbliżenia kulturalnego pomiędzy Polską a Węgrami. Jego życie i dokonania są dowodem na to, jak silne mogą być związki między narodami oraz jak ważna jest historia osobista w kontekście dziejów całego kraju.
Pochodzenie i edukacja
Włodzimierz Bem de Cosban pochodził z rodziny o bogatej historii. Jego ojciec, Juliusz Bem, był powstańcem styczniowym, co niewątpliwie wpłynęło na patriotyczne wychowanie syna. Młody Włodzimierz ukończył Królewsko-Czeską Akademię Rolniczą w Taborze, co świadczy o jego zainteresowaniach rolnictwem i naukami przyrodniczymi. Następnie kontynuował swoją edukację w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Petersburgu, gdzie zdobył wiedzę i umiejętności niezbędne do późniejszej kariery wojskowej.
Kariera wojskowa podczas I wojny światowej
W czasie I wojny światowej Włodzimierz Bem de Cosban walczył w szeregach armii rosyjskiej. W 1914 roku zaciągnął się jako wolontariusz do 9 Bużańskiego Pułku Ułanów. W tym okresie mógł się poszczycić szlacheckim pochodzeniem, będąc potomkiem Franciszka hr. Bema de Cosban. Jego kariera wojskowa nabrała tempa, gdy w 1916 roku dołączył do Dywizjonu Ułanów Polskich, który przekształcił się w 1 Pułk Ułanów. W lipcu 1917 roku został mianowany szefem plutonu łączności i brał udział w bitwie pod Krechowcami, gdzie jego męstwo zostało docenione przez dowódców.
Wojna polsko-bolszewicka i dalsza kariera
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, Bem de Cosban pełnił rolę przedstawiciela Naczelnego Dowództwa Wojsk Polskich przy rosyjskiej armii gen. Antona Denikina. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej walczył w 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich. Jego odwaga na polu bitwy została nagrodzona awansem na stopień rotmistrza oraz później majora. W 1921 roku pracował w Oddziale II Sztabu Generalnego, a jego kariera wojskowa rozwijała się dynamicznie.
Życie po służbie wojskowej
Po zakończeniu służby wojskowej w 1925 roku, Włodzimierz Bem osiedlił się najpierw w Oświęcimiu, a później przeniósł się do Budapesztu. Tam aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym i społecznym. Był członkiem Związku Ziemian województwa krakowskiego oraz honorowym prezesem Stowarzyszenia Siedmiogrodzkich Szeklerów na Węgrzech imienia „Bem aˈpo”. Jego działalność miała na celu promowanie współpracy między Polską a Węgrami oraz zachowanie pamięci o wspólnej historii obu narodów.
Działalność literacka i publicystyczna
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).